นั่งนิ่งๆ…
มอง…
ดูเขาตีกัน…
ดูเขาหัวเราะ…
ดูเขาเสแสร้งใส่กัน…
ดูเขายิ้มให้กัน…
ดูเขานั่งร้องไห้…
ดูเขายินดี…
นั่งดูตัวเรา…
พิจารณา…
เอ๋…เราไม่จำเป็นต้องเป็นไปตามเขานี่นา…
เรารู้ตัวเองดีว่า เราเป็นใคร ทำอะไรอยู่ หายใจถี่แค่ไหน… ใยเราต้องเอาอย่างเขา ใยเราต้องเอาตัวเองไปเปรียบกับเขา
ทั้งที่สิ่งเหล่านั้นมันไม่มีจริง แม้กระทั่งสิ่งที่จับต้องได้ พอเผา มันก็กลายเป็นเถ้าเหมือนกันหมด
พอเก่าฝุ่นก็จับ และถูกทิ้งขว้างระเกะระกะ หมดความหมายไป… แล้วแสวงหาสิ่งใหม่มาเติมความอยากต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด…
ฉันเจอเพื่อนอยู่คนหนึ่ง… เป็นหนึ่งในคนที่คุยกับฉันรู้เรื่องมากที่สุดในโลกแล้วมั้ง
เขาเรียนมหาลัยชื่อดังของอังกฤษ เขาทำทุกอย่างตามความคิดของเขา โดยไม่มีคำว่ากลัวอยู่ในหัว
ไม่ใช่ว่าเขากล้า แหกด่านนรกนะ แต่เขาไม่รู้จักเลยมั้งว่า กลัว คืออะไร ด่านนรกคืออะไร…
เขาแค่คิดเงี้ยยย… และก็ทำ และเขาไม่ได้ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
มันง่ายเสียจน กระพริบตา แล้วสิ่งนั้นก็มาอยู่ตรงหน้า…
เขามีความสุขกับทุกอย่างที่เขาทำ แม้ว่าบางครั้งเขาจะซีเรียสไปหน่อย และทำให้เขาเครียดจนเป็นประสาท555
แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นแรงบัลดาลใจในความจริงของฉัน.. เพราะเขาเป็นผู้หญิงธรรมดา! ที่มีความคิดเจ๋งๆ และทำมัน!
ได้มีโอกาสคุยกันหลังจากที่ฉันหลับมาจากอังกฤษ เพื่อนของฉันคนนี้ก็ยังรอที่จะออกไปเมาท์กับฉันเสมอๆ...
และเปรยไว้ว่า ถ้าเธอมา ฉันจะแชร์แฟลท์กับเธอนะ…
เขาบอกว่า วันนั้นเขาเดินอยู่ประมาณตีสองแถวๆโรงเรียนของเรา มีขี้เมาคนหนึ่งเดินมาเฉียดแล้วร้องเพลง..
” don’t worry, be happy" เขาก็บอกว่า จากประโยคนั้นเขาก็นึกถึงฉันขึ้นมา…
เราชื่นชมเขาในแบบที่เขาเป็น เป็นคนธรรมดา ที่ทำอะไรธรรมดา ใช้ของธรรมดา ทำทรงผมธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดา แต่รวมกันแล้ว "ไม่ธรรมดา"…
เขาชื่นชมเราในแบบที่เราเป็น เป็นคนธรรมดา ที่มีความคิดธรรมดา ใช้ของธรรมดา ทำทรงผมธรรมดา ใช้ชีวิตไม่ธรรมดา รวมกันแล้ว จึง "ประหลาด"…
แต่ฉันว่าเราทั้งสอง we r normal in the same level
เรามีวิถีทางใกล้เคียงกัน ความคิดไปในทิศทางเดียวกัน ถึงคุยกันได้ถูกคอเหลือเกิน…
ดีใจที่ได้รู้จัก และเป็นกัลยาณมิตรกัน
จากคำที่เขาว่า… สิ่งเหมือนกัน ย่อมดึงดูดกัน…
ฉันก็จะธรรมดาต่อไป… จนได้ทำงานธรรมดาๆที่ฉันฝันไว้
และแฟนธรรมดาๆ คนหนึ่ง 555
ยิ้ม ^.^
